Glediczja trójcierniowa

Gleditsia triacanthos

Pochodzi z Ameryki Północnej gdzie dla miejscowych pasiek stanowi znakomity pożytek towarowy. Glediczja trójcierniowa w warunkach naturalnych dorasta do 40m wysokości (w Europie Środkowej osiąga do 25 m wysokości). Gatunek rozprzestrzenił się także w Australii, jest też uprawiany w wielu krajach świata. W Polsce jest czasami sadzona w parkach i w ogrodach. Pień i pędy pokryte licznymi, sztywnymi i długimi trójdzielnymi cierniami o długości nawet do 15-17 cm.

Kwiaty bardzo miododajne. Glediczja zakwita na początku czerwca, nieco wcześniej niż lipa szerokolistna i kwitnie przez 2 tygodnie, wydzielając nektar bardzo obficie. Osobniki o kwiatach pręcikowych, dające również dużo pyłku, są często tak licznie odwiedzane przez pszczoły jak najlepsze rośliny miododajne.

Liście złożone z wąskich, symetrycznych i eliptycznych listków, o barwie zielonej, niekiedy z żółtawym odcieniem. Owocem jest szeroki, wstęgowaty strąk długości do 40 cm, sierpowato wygięty i poskręcany; dojrzewa w październiku i długo wisi na drzewie.

Pielęgnacja i uprawa

• Glediczja trójcierniowa jest bardzo wytrzymała na niskie temperatury i mróz.
• Glediczja ma małe wymagania glebowe, udaje się na każdej glebie nawet suchej.
• Preferuje gleby przepuszczalne, piaszczyste, wapienne, średnio wilgotne i raczej ubogie.
• Wymaga miejsc nasłonecznionych.
• Dość dobrze znosi suszę.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Polecana do ogrodów przydomowych, sadzona pojedynczo w eksponowanych miejscach lub jako drzewa alejowe.
• Jest odporna na zanieczyszczenia powietrza więc nadaje się do nasadzeń miejskich.
• Dobrze znosi cięcie i nadaje się na cierniste, nieprzebyte żywopłoty.
• Nektarowanie jest oceniane jako bardzo dobre, produkcja pyłku zaledwie dostatecznie.