Perełkowiec japoński

Styphnolobium japonicum

Perełkowiec japoński (szupin chiński, sofora japońska) to drzewo dorastające do wysokości 25 m z szeroką zaokrąglona koroną. Pochodzi nie Z Japonii, lecz z Chin i Korei. Ulistnienie skrętoległe, liście o długości do 25 cm składające się z 5 do 17 listków. Górna strona liści ciemnozielona i błyszcząca, dolna sinawa (owłosiona).

Perełkowiec jest wybitnie miododajny; pszczoły zbierają nektar nawet z obłamanych przez wiatr i leżących na ziemi kwiatów. W Polsce, w sprzyjających kwitnieniu warunkach, wydajność miodową młodych drzew określano na około 130 kg/ha. Drzewo to kwitnie w sierpniu, najpóźniej ze wszystkich drzew miododajnych.

Kwiaty zebrane w luźne wiechy na pędach szczytowych do 30 cm długości. Kredowobiałe, obupłciowe. Kształtem i wielkością przypominają kwiaty robinii akacjowej.Owocem są zielone mięsiste strąki, przewężone między nasionami, w przekroju okrągłe do 8 cm długości, 3-6 czarnych nasion w strąku. Na mróz jest wytrzymały, zwłaszcza drzewa starsze.

Pielęgnacja i uprawa

• Duża tolerancja w stosunku do gleby.
• Dobrze rośnie i naktaruje na przepuszczalnej, żyznej glebie, na słonecznych stanowiskach.
• Perełkowiec japoński jest odporny na suszę, zasolenie gleby i zanieczyszczenie powietrza.
• Jest mrozoodporny, pewnej ochrony wymagają tylko siewki i młode drzewka.

Zastosowanie i cechy rośliny

• W Polsce obecnie prawie niesadzony.
• Późne kwitnienie i późne zrzucanie liści (listopad) czynią z sofory japońskiej ciekawe drzewo dekoracyjne.
• Liście opadające późną jesienią w przeciwieństwie do większości gatunków ozdobnych nie zmieniają barwy.
• Urozmaica i ożywia kolorystykę jesiennego parku czy ogrodu.
• Wykorzystywana w tradycyjnej chińskiej medycynie ludowej, zaliczana do 50 podstawowych ziół.
• Liście ze względu na bogactwo rutyny, szczególnie przed otwarciem kwiatów, posiadają właściwości lecznicze podobne do ziela gryki.
• Cenna dla pszczelarstwa ze względu na późne kwitnienie miododajnych i pyłkodajnych kwiatów.