Leszczyna turecka

Corylus colurna

Leszczyna turecka występuje w Europie południowo – wschodniej i Azji Mniejszej od Kaukazu po Himalaje. Średniej wielkości drzewo. Korona szeroka i zaokrąglona szerokości 8-12 m. Szerokostożkowata lub jajowata, ze smukłym, dobrze zaznaczonym wierzchołkiem, w zarysie regularna i jednorodna. Liście opadające na zimę, ciemnozielone, jesienią złocistożółte. Długości 8-12 cm i prawie takiej samej szerokości. Roślina jednopienna. Orzechy zebrane po kilka, każdy otoczony frędzelkowatą okrywą owocową. Do 2 cm długości. Łupina gruba i twarda. Owoce dojrzewają od września do października. Nazywane są potocznie orzechami laskowymi, są bardzo pożywne.

Pielęgnacja i uprawa

• Preferuje stanowiska słoneczne, gatunek ciepłolubny.
• Może rosnąć w każdej przeciętnej glebie ogrodowej.
• Najlepiej rośnie jednak na glebach żyznych, obojętnych lub zasadowych.
• Gatunek odporny na zanieczyszczenie powietrza.
• Roślina w pełni odporna na krajowe mrozy.
• Cięcie znosi dobrze choć nie jest konieczne, na wiosnę usuwa się jedynie niepotrzebne wyschłe gałęzie.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Polecana do sadzenia w warunkach miejskich.
• Do obsadzania brzegów ulic w miejscach o wysokim stopniu zanieczyszczenia powietrza.
• Jako roślina sadownicza w Polsce bez większego znaczenia. Stosowana głównie w uprawach amatorskich oraz doświadczalnych.
• Na świecie szlachetne odmiany leszczyny uprawia się głównie w basenie Morza Śródziemnego (cieplejszy klimat, co zdecydowanie zwiększa plonowanie).
• Z owoców uzyskuje się olej o znacznej odporności na jełczenie, który znajduje zastosowanie w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym, farbiarskim oraz kosmetycznym.