Surmia bignoniowa

Catalpa bignonioides

Znana też jako katalpa bignoniowa. Pochodzi z cieplejszych obszarów południowo – wschodnich rejonów USA. Szybkorosnące drzewo z zaokrągloną koroną. Surmia bignoniowa dorasta do około 10 m wysokości. Posiada duże i barwne liście szerokojajowate, u młodych drzew miewają 30 centymetrów długości.

Duże, różowo-białe kwiaty, w środku żółte, fioletowo nakrapiane, pięknie pachnące, podobne do storczyków 4-5-centymetrowe, zebrane w wiechy 35-centymetrowej średnicy. Pojawiają się początkiem lipca i obficie wydzielają nektar. Jednak w naszych warunkach nie zanotowano zbyt wysokiej wydajności miodowej, która wynosiła zaledwie ok. 10 kg/ha. Ponadto na dolnej stronie liści w kątach nerwów znajdują się czynne nektarniki pozakwiatowe, również odwiedzane przez pszczoły.

Owoc to proste i sztywne strąki o długości do 35 cm. Utrzymują się one na drzewie przez zimę w postaci czarnych owoców, nadając mu niepowtarzalny, egzotyczny wygląd.

Pielęgnacja i uprawa

• Surmię bignoniową sadzić należy na stanowiskach słonecznych lub półcienistych.
• Może rosnąć nawet na glebach suchych i ubogich, nie lubi gleb gliniastych i mokrych.
• Bardzo dobrze znoszą formowanie, ogławiane i przycinane.
• Młode egzemplarze na czas zimy powinno się okrywać, starsze są odporne na mróz.
• Wiosną późno rozpoczyna wegetację przez co mniej jest narażona na późnowiosenne przymrozki.
• Posadzona na odpowiednim stanowisku (słoneczne i nie mokre) może rosnąć w całym kraju, będzie na mrozy odporna.
• Posadzona na odpowiedniej, żyznej i wilgotnej glebie będzie rosnąć bardzo intensywnie do późnej jesieni, w rejonach o surowszym klimacie słabo zdrewniałe pędy mogą marznąć podczas surowych zim.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Sadzi się je w ogrodach, w których jest mało miejsca, na stanowiskach, na których warunki nie pozwalają na uprawę innych drzew, jako soliter na trawniku.
• Popularna też w parkach oraz alejkach. Dobrze znosi warunki miejskie.
• Surmie uważane są za drzewa tworzące egzotyczny klimat.
• Zapach kwiatów odstrasza muchy i komary.
• W kątach nerwów liściowych znajdują się zielone lub czerwonobrązowe czynne nektarki pozakwiatowe odwiedzane przez pszczoły, czyniąc z niej cenne drzewo dla pszczelarzy.