Ognik szkarłatny SOLEIL D’OR

Pyracantha coccinea SOLEIL D’OR

Ognik szkarłatny SOLEIL D’OR to jeden z najpiękniejszych krzewów jesieni. Rośnie dość silnie, dorasta do 2 m wysokości oraz 1,5 m średnicy. Pokrój wzniesiony, pionowy. Pędy zaopatrzone w liczne, twarde, ostre ciernie. Liście błyszczące, skórzaste, lancetowate z wierzchu ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, w młodości owłosione. W rejonach o łagodnym klimacie (w pasie nadmorskim i na Dolnym Śląsku) liście ogników są zimozielone, natomiast tam, gdzie mróz jest silniejszy i utrzymuje się dłużej, liście najczęściej zasychają i opadają.

Ogniki pochodzą z południowej Europy i wschodniej Azji. Należą do nielicznej grupy liściastych roślin zimozielonych, które można uprawiać w strefie klimatu umiarkowanego. Odmianę SOLEIL D’OR wyselekcjonowano w National Arboretum les Barres Nogent/Vernisson we Francji około 1970 roku. Nazwa ognika wywodzi się z połączenia dwóch greckich słów: pyr-tłumaczonego jako ogień oraz akantha-cierń. Nazwa nawiązuje do efektownego wyglądu krzewu w trakcie jego owocowania.

W maju lub na początku czerwca na krzewach pojawiają się białe kwiaty zebrane w gęste, szerokie baldachogrona. Główną ozdobą odmiany SOLEIL D’OR są kuliste owoce o barwie żółtej. Owoce zawiązują się zwykle bardzo obficie, od samej podstawy, aż po czubki pędów. Są wielkości ziaren grochu, wewnątrz zawierają 5 pestek. Skórka owoców jest żółta, pokryta woskowym nalotem, błyszcząca. Owoce dojrzewają we wrześniu i październiku, i długo pozostają na krzewach, nawet do końca grudnia.  Z wyglądu przypominają owoce jarzębiny i jest ich tak dużo, że prawie zakrywają cały krzew. W smaku są cierpkie i gorzkie, a w większej ilość lekko trujące.

Pielęgnacja i uprawa

• Preferuje stanowiska słoneczne i półcieniste.
• Ma niezbyt wysokie wymagania w stosunku co do gleby, jednak najlepiej rośnie na podłożu żyznym, bogatym w próchnicę, przepuszczalnym i umiarkowanie wilgotnym.
• Można go także sadzić na słabszych glebach pod warunkiem regularnego podlewania i odpowiedniego nawożenia.
• Jest to krzew umiarkowanie odporny ma mróz. Strefa mrozoodporności 6a.
• Wymaga miejsc zacisznych, osłoniętych od wiatru, najlepiej go sadzić przy południowych ścianach budynków lub w otoczeniu innych drzew i krzewów.
• Młode krzewy warto osłaniać przed zimą, za pomocą stroiszu lub agrowłókniny. W mroźniejsze zimy krzew może przemarzać, ale zwykle szybko się regeneruje i odrasta z nieuszkodzonych części podziemnych.
• Krzewy są odporne na porażenie przez parcha, chorobę powodującą szare plamy na liściach i owocach.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Bardzo wartościowa i dekoracyjna odmiana polecana do nasadzeń w ogrodach przydomowych.
• Dobrze reaguje na przycinanie.
• Może służyć do tworzenia żywopłotów lub barier, które ze względu na ostre ciernie, przybierają charakter obronny.
• Ładnie prezentuje się pojedynczo lub w małych grupach.
• Dobrze sprawdzają się w miastach, zwłaszcza w zieleni osiedlowej i parkach.
• Można je uprawiać również w donicach i pojemnikach na balkonach i patio.
• Jest rośliną miododajną, kwiaty są licznie odwiedzane przez pszczoły.
• Owoce utrzymują się na krzewach w czasie zimy, stanowiąc cenny pokarm dla ptaków.