Morwa czarna

Morus nigra

Występuje dziko w Azji Mniejszej. Uprawiana w Europie południowej oraz w Ameryce Północnej w regionach o łagodnym klimacie. Uprawa tego drzewa rozpowszechniła się w południowej Europie już od XVI w. Drzewo osiągające wysokość 10-15 m, o rozłożystej, gęstej, kulistej koronie. Liście osadzone na krótkich ogonkach, owalne, ostro zakończone, u nasady blaszki sercowato wcięte. Jest to gatunek jednopienny. Morwa czarna kwitnie w maju lub czerwcu. Owocostany są kuliste lub owalne, długości do 2,5 cm. Dojrzewają w sierpniu.

Pielęgnacja i uprawa

• Preferuje piaszczyste, lekkie gleby.
• Poziom wód gruntowych nie powinien być zbyt wysoki.
• Żyzna gleba sprawia, że młode gałązki rozwijają się do późnej jesieni i nie mają wystarczająco dużo czasu na zdrewnienie przed zimą.
• Preferuje stanowiska słoneczne.
• Jest mrozoodporna, lecz młode drzewka na czas zimy warto zabezpieczyć przed mrozem.
• Nie wymaga cięcia. Usuwa się tylko gdy to konieczne martwe, chore, krzyżujące się, czy nieforemne gałęzie.
• Co 3-4 lata dobrze jest odchwaścić i spulchnić glebę dookoła rośliny oraz dokarmić ją obornikiem albo kompostem.
• Należy uważać przy przesadzaniu morwy, gdyż jej korzenie są delikatne i kruche.

Zastosowanie i cechy rośliny

• Bywa sadzona w parkach i przy drogach jako roślina ozdobna.
• Ponieważ dobrze znosi cięcie, można z niej tworzyć formowane żywopłoty. Z tego powodu należy też do roślin tradycyjnie wykorzystywanych do tworzenia bonsai.
• Jest odporna na zanieczyszczenia powietrza, więc nadaje się do nasadzeń w warunkach miejskich.
• Owoce są bardzo soczyste, o słodko-kwaśnym smaku, wykorzystywane do wyrobu marmolady, syropu i alkoholi.
• Preparaty zawierające ekstrakt z liści morwy są polecane w pomocniczym leczeniu cukrzycy oraz w czasie odchudzania. Liście wykorzystuje się również do parzenia herbaty, produkcji środków wspomagających odchudzanie czy preparatów stabilizujących poziom cukru, trójglicerydów i cholesterolu we krwi.